ที่มาที่ไปของโปรเจคนี้เกิดขึ้นเป็นโปรเจคนี้ได้อย่างไร?

เริ่มจากช่วงท้ายๆของการทำอนิแมชั่น “นาค” จู่ๆก็นึกอยากทำหนังการ์ตูนเกี่ยวกับธรรมชาติในแบบของ Ghibli ยุคแรกๆ (Laputa) ก็เลยลองสเก็ตภาพปลาโบราณตัวใหญ่ กำลังลอยอยู่บนท้องฟ้าซึ่งก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร กำลังจะไปไหน มันเป็นสิ่งมีชีวิตรึเปล่ารึว่ามนุษย์เป็นคนสร้างขึ้นและภาพนั้นก็เป็นแรงบันดาลใจให้กับทีมงานและพี่บอย(โกสิยพงษ์) มาช่วยกันต่อเติมให้เกิดเป็นโปรเจคท์นี้ครับ ส่วนชื่อ “อัมพวา” พี่บอยเป็นตั้งเพราะว่ามันฟังดูเป็นชื่อที่มีเสน่ห์และดูเป็นธรรมชาติ และแฟนตาซีด้วยครับ

โปรเจคนี้มีขึ้นตอนการทำงานอย่างไรครับ?

ช่วงแรกเลยเราทดลองทำแค่ฉากที่เป็นปลาใหญ่เพื่อดูก่อนว่ามันจะถ่ายทอดอารมณ์จากภาพวาดออกมาได้แค่ไหน หลังจากนั้นเราค่อยเริ่มพัฒนาและรวบรวมไอเดียหลักๆ ที่เราชอบและ ต้องการจะบอกโดยได้ คุณคงเดช (กอด, เฉิ่ม) มาช่วยเขียนบทให้พร้อมๆ กับเขียนสตอรี่บอร์ดสำหรับทำ Trailer เพื่อหาทุนการสร้างเนื้อหาในหนังตัวอย่างบางส่วนก็นำมาจากบทที่กำลังพัฒนามาเรียงร้อยต่อกันเพื่อบอกเล่าอารมณ์หรือโทนของหนัง

ทีมงานที่ใช้สำหรับโปรเจคนี้มีประมาณกี่คน และแบ่งหน้าที่กันอย่างไรครับ?

ถ้าในส่วนของหนังตัวอย่างก็เป็นทีมเฉพาะกิจครับ น่าจะประมาณ 6-7 ครับ ดูว่ามีกี่คัท Breakdown ให้ละเอียดเลยว่าแต่ละคัทต้องทำอะไรบ้างพวกโมเดล ฉาก เอฟเฟค สีสัน บรรยากาศโทนรวม จากนั้นก็ลุยเลย

ส่วนที่ยากในโปรเจคชิ้นนี้?

ส่วนที่ยากของโปรเจคท์นี้ อือม..ไม่มีครับ เพราะว่าเราอยากเห็นสิ่งที่เราคิดก็เลยสนุกกับมันมากกว่าถือว่าเป็นการทดลองและได้เรียนรู้ไปด้วย ปัญหาจริงๆก็น่าจะอยู่ตรงเวลาว่าเราจะใช้เวลากับมันเท่าไหร่ เพราะฉะนั้น บางอย่างเราก็ต้องพอปล่อยไปจริงๆ ก็อยากแก้ให้ดีกว่านี้อีกซักหน่อย

หนังเรื่องนี้ออกฉายเมื่อไหร่ครับ?

ยังไม่มีกำหนดเลยครับ มันเป็นโปรเจคท์ที่ต้องหาทุนร่วมเพราะค่าใช้จ่ายมันสูงจึงต้องหาผู้ร่วมทุนจากต่างประเทศน่ะครับอีกอย่างบทก็เราพัฒนาก็ยังไม่ลงตัว จึงต้องรอไปก่อน (อยากดูเหมือนกันครับ) ปีหน้าช่วงปิดเทอมรอดูซีรี่ย์ใหม่ เรื่อง “PAPA panda” ไปก่อนละกันครับ เป็นการ์ตูนสำหรับครอบครัว แนะนำเลยครับ

เบื้องหลัง

สุดท้ายขอบคุณ คุณ pakka7.blogspot.com มากๆ ครับ
ถ้าหนังเรื่องนี้ได้ออกฉายเมื่อไหร่ผมละคนนึงที่ไม่พลาด

ดูข้อมูลและเบื่องหลังเพิ่มเติ่มได้ที่ http://pakka7.blogspot.com/search/label/ProjectAmpawa

Thought of You เป็นงานแอนิเมชั่นของของ Ryan Woodward ซึ่งก่อนหน้านี้เขาเป็นส่วนหนึ่งในทีมงานสร้าสรรค์ให้กับหนังเรื่องดังเช่น The Iron Giant, Spider-man 3, Ironman 2 แต่นับว่าแอนิเมชั่นเรื่องนี้ได้ถูกสร้างสรรค์เป็นเหมือนงานศิลปะชิ้นนึงที่ผสมผสานระหว่างแอนิเมชั่น และ นาฏกรรมร่วมสมัย (Contemporary Dance) เรื่องราวสะเทือนอารมณ์

สำหรับเรื่องนี้ใช้เพลง “World Spins Madly On“ ของ “The Weepies” ประกอบตัวแอนิเมชั่ซึ่งเพราะและเข้ากันมากๆ

เบื้องหลัง

อันนี้เป็นเบื้องหลังฉบับย่อใครสนใจเบื่องหลังฉบับเต็มเขามีการทำเป็นสารคดีขายเป็นดีวีดีในเว็บเข้าด้วย

เรื่องนี้ถูกสร้างสรรค์โดย Brendan Carroll และ Francesco Giroldini ซึ่งเป็นนักเรียนของ Ringling College of Art and Design ซึ่งเป็นมหาลัยในฟลอริด้า ที่มีชื่อเสียงด้าน visual arts และ เทคโนโลยีที่นำมาใช้ในงานศิลปะ โดยเรื่องนี้เป็นงานจบนั้นเอง ด้วยการใส่ใจกับลายละเอียดของแสง การใช้มุมกล้องและการลำดับภาพได้อย่างลงตัว ทำให้เรื่องนี้น่าสนใจจริงๆ

ลิงค์เว็บไซต์ของแอนิเมชั่นเรื่องนี้ http://www.monkmonkey.com/

เบื้องหลัง

ยังมีเบื่องหลังในด้านเทคนิคอีกใครเก่งภาษาอังกฤษเข้าไปดูได้ที่ http://www.francescogiroldini.com/Demo_Reel.html

และยังมีขั้นตอนการทำงานพร้อมวิดิโอเสอนดูได้ที่ http://giro3d.blogspot.com/

Thai Animator : คุณมาร์คเคยทำงานกับสตูดิโอไทยมั้ยครับ อะไรเป็นข้อแตกต่างระหว่างสตูดิโอที่เคยทำมา

Mark : จริงๆแล้ว ผมไม่ได้มีประสบการณ์มากมาย ผมทำงานกับสตูดิโอแค่ที่เดียวในสหรัฐอเมริกา และได้แค่สอนในสตูดิโอต่างๆ ของเมืองไทยเท่านั้น สิ่งที่ผมสังเกตเห็นมันไม่ใช่ความแตกต่าง แต่มันเป็นความคล้ายคลึงกันระหว่างสตูดิโอในเมืองไทย และในสหรัฐมากกว่า ยกตัวอย่างเช่น แอนิเมเตอร์ของทั้งสองประเทศต่างก็มีของเล่นวางตั้งอยู่เต็มโต๊ะและกลัวที่ จะคุยกับผู้หญิง (ล้อเล่นนะครับ!) แต่โดยรวมทั้งหมดแล้วงานแอนิเมชั่นมันสนุกและผมคิดว่า พวกเราโชคดี ที่ได้ทำงานแอนิเมชั่นเป็นอาชีพ

Thai Animator : คุณมาร์คคิดว่าแอนิเมชั่นไทย เป็นอย่างไรครับ

Mark : ความรู้เรื่องงานแอนิเมชั่นไทยของผมยังจำกัดอยู่นะครับ ดังนั้นผมต้องขอโทษด้วย หากที่ผมพูดต่อไปนี้มันไม่ถูกต้องเท่าไหร่

มันมีความสำเร็จของงานแอนิเมชั่น ไทยอยู่หลายครั้งในประวัติศาสตร์นะครับ แต่ที่ผมเห็นจริงๆ มีอยู่สองครั้งที่เป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่และมีบทบาทสำคัญกับวงการ

ครั้งแรก คืองานของอาจารย์ปยุต เรื่อง “สุดสาคร” ในปี 1976 ซึ่งเป็นที่เป็นภาพยนตร์แอนิเมชั่นของไทยเรื่องแรก ส่วนครั้งที่สอง คือ เรื่อง “ก้านกล้วย” ในปี 2006 ซึ่งเป็นภาพยนตร์แอนิเมชั่นของไทยเรื่องที่สอง

โดยเรื่องก้านกล้วยนี้ได้รับการสนอ ชื่อเข้าชิงรางวัลภาพยนตร์แอนิเมชั่นในงานเทศกาลแอนิเมชั่นของ Annecy Film Festival ด้วย ซึ่งถือว่าเป็นเกียรติสูงสุดเลยก็ว่าได้ เพราะงานเทศกาลในฝรั่งเศสอันนี้ เรียกได้ว่าได้รับการยอมรับจากทั่วโลกเลยที่เดียว นี่เป็นการแสดงให้เห็นว่างานศิลป์ของไทยสามารถแข่งขันในระดับโลกได้เหมือนกัน

ความห่างกันของช่วงเวลาที่ประสบความสำเร็จของวงการถึง 30 ปีนี้ มันค่อนข้างมากไป ผมเคยสงสัยว่า แล้วทำไมไม่มีใครสานต่อจากที่อาจารย์ปยุตได้ทำไว้ แต่ผมก็ได้คำตอบในเวลาต่อมาว่าอย่างน้อยเรื่องข้อจำกัดของเทคโนโลยีก็หนึ่ง ล่ะ เพราะในช่วงปี 1950 เมื่ออาจารย์ปยุตมาทำทางด้านนี้มันเป็นช่วงที่คุณไม่สามารถดาว์นโหลดเครื่อง ไม้เครื่องมือจากอินเตอร์เนทได้ทันทีเหมือนเดี๋ยวนี้ คุณจะต้องสร้างมันขึ้นมาเอง ซึ่งอาจารย์ปยุตก็ได้สร้างกล้องจากชิ้นส่วนที่เอามาจากยานพาหนะของทหาร ที่ใช้ในสงครามโลกครั้งที่2 นั่นเอง!

เรื่องการเข้าถึงข้อมูลข่าวสารก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ไม่มี เหมือนในสมัยนี้ ในช่วงนั้นหาหนังสือเกี่ยวกับแอนิเมชั่นได้ยากมาก แม้กระทั่งในสหรัฐเอง ดังนั้นในเมืองไทยคงยิ่งไม่ต้องพูดถึงและการที่ไม่ได้มีการเรียนการสอนทาง ด้านแอนิเมชั่นอย่างเป็นเรื่องเป็นราว ทำให้อาจารย์ปยุตต้องศึกษาเรื่อง Anatomy (กายวิภาค) จากภาพ x-rays ที่ท่านไปเจอในตรอกหลังโรงพยาบาล

การที่ท่านทำให้ภาพวาดต่างๆเคลื่อนไหวได้โดยไม่ได้เรียนมา อย่างเป็นเรื่องเป็นราว มันช่างน่าทึ่งมากครับ! คุณภาพของหนังสั้นเรื่องแรกๆ ของท่าน เรื่อง”หนุมาน” นั่น ก็เรียกได้ว่ามหัศจรรย์มาก ซึ่งการเคลื่อนไหว มัน smooth และคล้ายคลึงกับงานของ Disney มาก แต่มันก็เลยไม่น่าแปลกใจที่ทำไมคนไทยไม่พยายามทำอย่างที่ท่านเคยทำ

ปัญหาเรื่องของเศรษฐกิจก็นับว่าเป็นเรื่องสำคัญอย่างมาก ที่วงการแอนิเมชั่นไทยประสบในช่วงปี 1976 และ 2006 อาจารย์ปยุตเคยบอกกับผมถึงรายได้จากการ์ตูนเรื่องสุดสาคร แต่ผมจะไม่เอามากล่าวซ้ำอีก แต่จะบอกไว้อย่างเดียวว่ามันน้อยมากจนน่าตกใจ

จนถึงทุกวันนี้ปัญหาเรื่องเศรษฐกิจก็ยังคงเป็นปัญหาของวงการ แอนิเมชั่นไทยอยู่อย่างไม่จบไม่สิ้น ผมเชื่อได้ว่า ถึงก้านกล้วยจะใช้งบการทำน้อยกว่าหนังแอนิเมชั่นเรื่องอื่นๆแล้วเมื่อเทียบ กันในระดับโลก แต่ถ้าเรื่องนี้ไปฉายต่างประเทศไม่ได้ มันก็ถือว่าไม่ทำเงินเหมือนกัน

นี่คงเป็นเรื่องท้าทายที่ยิ่งใหญ่ของวงการแอนิเมชั่นไทยเลย ครับ เพราะการ Train และเทคโนโลยีมันหาได้ง่ายมาในสมัยปัจจุบัน แต่การทำให้หนังแอนิเมชั่นให้มันทำกำไรนั้นมันจำเป็นอย่างมากที่จะต้องทำให้ เผยแพร่ไปได้ทั่วโลกด้วย

ดังนั้นความหวังของผมต่อแอนิเมชั่นไทย ก็คือ คุณภาพของมันจะต้องพัฒนาไปอีกเรื่อยๆ จนมีศักยภาพมากพอที่จะดึงดูดผู้ชมจากทั่วโลกให้ได้

มันคงจะช่วยได้มากถ้าเมืองไทยมีคน อย่างอาจารย์ปยุตแบบสมัยใหม่อีกสักคน ท่านเป็นศิลปินที่พิเศษและหาได้ยากมาก และผมเชื่อว่าถ้าเค้ายังคงทำหนังอยู่ทุกวันนี้วงการแอนิเมชั่นคงจะก้าวไปไกล ว่าสิ่งที่เราทำๆ กันอยู่ในปัจจุบันนี้มากๆ เลยครับ

Thai Animator : คุณมาร์คคิดยังไงกับ แอนิเมเตอร์ไทยครับ

Mark : ผมคิดว่าแอนิเมเตอร์คนไทยมีข้อเสียเปรียบที่เหมือนกับของอาจารย์ปยุต นั่นก็คือ “การเข้าถึงความรู้” ที่เมืองไทยไม่มีโรงเรียนสอนแอนิเมชั่นที่ “ดีเยี่ยม” เลยและยังขาดบริษัทที่ “ดีเยี่ยม” ในการที่คนทำงานจะได้เรียนรู้จากมันอีกด้วย

ที่เมืองไทยก็มีผลงานดีๆ เกิดขึ้นมาเยอะนะครับ แต่ผมไม่ค่อยเห็น “Stars animators”เลย (แอนิเมเตอร์ที่เป็นดาวเด่น) แอนิเมเตอร์คนไทยยังต้องการความมุ่งมั่นทะเยอทะยานในใจให้มากกว่านี้ ไม่ว่าจะเป็นการตั้งเป้าหมาย หรือต้นแบบที่ดี อะไรก็ได้ที่จะช่วยทำให้พวกเค้าเกิดแรงบันดาลใจขึ้นมา

อีกหนึ่งอย่างที่ผมอยากเห็น ก็คือ ผมอยากให้คนที่เรียนมีการมุ่งเน้นทักษะการวาดภาพ และการออกแบบให้มากกว่านี้ เพราะงานศิลปะมันเป็นเรื่องที่เรามองเห็นนะครับ ดังนั้นแอนิเมเตอร์รุ่นใหม่ๆ ควรจะพูดจาภาษาภาพได้อย่างคล่องแคล่วและเรียนรู้ที่จะฝึกทักษะทางด้านการใช้ ศัพท์และไวยากรณ์ในงานศิลปะ ให้เหมือนกับที่เราใช้ศัพท์และไวยากรณ์กับภาษา

ผมคิดว่ามันยังไม่ถูกมุ่งเน้นมากพอในโรงเรียนแอนิเมชั่น หลายๆ แห่ง คุณควรเรียนรู้ที่จะทำยังไงให้ภาพดูสวย รู้จักจัดองค์ประกอบบนภาพ และทำให้ผู้ชมสามารถคิดตามและรู้สึกไปตามภาพของเราให้ได้ ซึ่งถ้าคุณทำอย่างนั้นได้ คุณก็ค่อยเริ่มทำภาพต่างๆเหล่านั้นให้มันเคลื่อนไหวจะเป็นการดีกว่าครับ

Thai Animator : คุณมาร์คมีอะไรอยากแนะนำแอนิเมเตอร์คนไทยบ้างมั้ยครับ ถ้าหากพวกเค้าอยากจะไปทำงานระดับโลก อย่างเช่น PIXAR บ้าง มันเป็นไปได้ยาก เหมือนเราไปปีนภูเขาที่สูงเกินเอื้อมมั้ยครับ

Mark : มันไม่ได้เป็นไปไม่ได้ครับ แต่คุณต้องมีความตั้งใจจริง และทุ่มเทให้กับการศึกษา และทำงานให้ดีเป็นเวลานานเลยทีเดียว

คุณสามารถพิสูจน์ตัวเองได้ด้วยการทำหนังสั้น หรือแอนิเมชั่นเดโม่ที่ดีๆ ออกมา หรือคุณจะลองทำตามเส้นทางของคุณคมภิญญ์ เข็มกำเนิด ดูก็ได้นะครับ โดยเดินทางไปเรียนที่โรงเรียนแอนิเมชั่นที่ดีและพยายามให้ได้ทำงานที่ สตูดิโอที่ดีด้วย

ซึ่งเส้น ทางนั้นมันยากมาก เพราะมีแอนิเมเตอร์หลายคนในอเมริกาที่หางานทำเหมือนกัน และบริษัทส่วนใหญ่ก็อยากจะจ้างคนในประเทศทำงานมากกว่าคนไทย  ด้วยเหตุผลที่การจ้างงานเป็นไปได้ง่ายกว่า ดังนั้นคุณจะต้องเก่งมากมากจริงๆ มันไม่ได้เป็นภูเขาที่สูงเกินเอื้อมหรอกครับ มันเป็นแค่เนินที่สูงชันแค่นั้นเอง

Thai Animator : เราได้ยินมาว่า คุณมาร์คกำลังพัฒนาซอฟแวร์สำหรับแอนิเมชั่นอยู่ มันฟังดูน่าตื่นเต้นมากเลยครับ คุณมาร์คคิดว่า มันจะสามารถเปลี่ยนแปลงโฉมหน้าของวงการแอนิเมชั่นได้มั้ยครับ

Mark : ใช่ครับ ผมหวังว่ามันจะเปลี่ยนแปลงอะไรหลายๆอย่างได้ เพื่อนของผม Dan Herman และผมเอง ได้ก่อตั้งบริษัทขึ้นมาชื่อว่า DigitalFish เพื่อทำซอฟท์แวร์สำหรับแอนิเมชั่น

ตอนนี้ เรามีระบบแอนิเมชั่นที่ชือว่า “Reflex” ซึ่งมันจะทำให้การแอนิเมทบนคอมพิวเตอร์ทำได้ง่ายขึ้น ผมอยากให้อิสระแก่แอนิเมเตอร์เหมือนกับที่พวกเค้ามีในการใช้ดินสอวาด2D   ซึ่งแอนิเมเตอร์แบบ Traditional นี้ ถูกจำกัดไว้แค่ทักษะในการวาดภาพและจินตนาการเท่านั้น ส่วนแอนิเมเตอร์แบบ 3D ก็ถูกจำกัดด้วยเทคโนโลยีที่ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาสำหรับงานศิลปิน     ผมจะชอบมากถ้าเราทำให้มันผสมผสานกันได้ ตอนนี้เรายังพัฒนาไปไม่ถึงเวอร์ชั่น 1.0 แต่เราก็กำลังทำมันอย่างเร็วที่สุดและน่าจะใกล้เสร็จเพื่อให้เข้ากับระบบ Production ได้อีกไม่นานนี้

Thai Animator : ตอนนี้คุณมาร์คมีโปรเจคแอนิเมชั่นอะไรอยู่บ้างครับ หรือกำลังสอนอยู่ที่ไหนครับ

Mark : ตอนนี้ผมกำลังสอนอยู่บ้างที่ The Monk studio กับคุณจั๊ก เค้ากำลังสร้างทีมแอนิเมเตอร์อยู่ที่นั่น ซึ่งบางครั้งผมก็ได้ไปช่วย train พวกเค้าและถ้าผมมีเวลาผมก็จะสอนการวาดรูป และบางทีในอนาคตผมอาจจะเปิดสอนให้แก่คนทั่วไปด้วยก็ได้ครับ     โปรเจคผมตอนนี้ นอกจากที่ DigitalFish แล้ว ยังมีงาน comic book ด้วยครับ เป็นของ Wildlife Friends Foundation ประเทศไทย พวกเค้ามีศูนย์ช่วยเหลือสัตว์ป่าอยู่ที่เพชรบุรีครับ

หนังสือ การ์ตูนนี้ จะเป็นเกี่ยวกับชะนีป่า ที่ถูกพรากจากครอบครัวและส่งไปขายที่ตลาดค้าสัตว์เลี้ยง เราหวังว่าจะสามารถทำให้เด็กๆ ที่ได้อ่าน ปล่อยสัตว์ป่าไว้กับป่า ซึ่งเป็นบ้านของมันครับ ผมมีแอนิเมเตอร์ช่วยผม clean up งานวาดของผม และช่วยลงสีอยู่ครับ เค้าชื่อคุณ Warrayut Utcharoen (หรือเรียกว่าคุณ เอ๊ด ง่ายกว่าครับ)

ที่ผมเลือกคุณเอ๊ด ก็เพราะผมคิดว่าลายเส้นของเค้าวิเศษมาก ผมคาดว่างานนี้จะเสร็จในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าและจะทำทั้งสองภาษาไทยและ อังกฤษ และผมยังหวังว่านี่จะเป็นงานแรกของงานอื่นๆที่จะตามมาครับ

Thai Animator : คุณมาร์คคิดว่า thai animation จะมีวิวัฒนาการไปยังไงครับ แล้วคุณมาร์คเล็งเห็นศักยภาพของ thai animation ในการแข่งขันกับต่างชาติบ้างอย่างไรครับ คุณคิดว่าเมื่อไหร่เราจะเทียบเท่าพวกเค้าได้และเราต้องมีอะไรเพิ่มเติมครับ

Mark : สตูดิโอแอนิเมชั่นของไทย ก็แข่งขันกับสตูดิโออื่นๆในภูมิภาคอยู่แล้วนะครับ มันมีการจ้างให้ทำงาน โดยใช้ outsource เพื่องานโทรทัศน์ งานเกม งานโฆษณา งานเอฟเฟคต่างๆ และแอนิเมชั่นในรูปแบบต่างๆ  ซึ่งรูปแบบนี้ทำให้มี การหางาน การจ้างงานและประมูลงานต่างๆอยู่ตลอดเวลา และผมคิดว่างานของเมืองไทยมีประสิทธิภาพมากขึ้นเรื่อยๆ จนสามารถเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวได้ในตอนนี้ แต่ประเทศที่ได้เปรียบก็คงเป็นประเทศที่ใหญ่ และมีการคาดการณ์ว่าจะกลายเป็นศูนย์กลางของแอนิเมชั่นได้อย่างอินเดียและจีน แต่ในขณะนี้ผมคิดว่าคุณภาพงานจากเมืองไทย ทำได้เทียบเท่า และดีกว่างานจากประเทศเหล่านี้

แน่นอน ครับว่าแอนิเมเตอร์ไทยอยากจะทำงานที่มันมากกว่างาน ad หรือ FX ให้กับบริษัทระดับโลก  คุณอยากที่จะสร้างเนื้อเรื่องสร้างเกม สร้างเอฟเฟคหนังต่างๆ ขึ้นมาเอง โดยส่วนตัวผมอยากเห็นที่เมืองไทยทำสิ่งต่างๆเหล่านี้ขึ้นมาเองมากกว่าเหมือนกัน

แน่นอน ครับว่าแอนิเมเตอร์ไทยอยากจะทำงานที่มันมากกว่างาน ad หรือ FX ให้กับบริษัทระดับโลก  คุณอยากที่จะสร้างเนื้อเรื่องสร้างเกม สร้างเอฟเฟคหนังต่างๆ ขึ้นมาเอง โดยส่วนตัวผมอยากเห็นที่เมืองไทยทำสิ่งต่างๆเหล่านี้ขึ้นมาเองมากกว่าเหมือนกัน

- คุณต้องมีการเรียนการสอนทางด้านศิลปะที่ดีกว่านี้ และมากกว่านี้

- คุณต้องการคนอย่างอาจารย์ปยุต ในยุคสมัยใหม่นี้อีกคนนึง

- คุณต้องการคนอย่างคุณจั๊กและคุณคมภิญญ์ที่ได้ไปทำงานต่างประเทศมาและเอาความ รู้จากที่นั่นมาใช้ต่อในเมืองไทย

- คุณต้องให้มีการฝึกหัดที่ดีของบุคลากรทางด้านแอนิเมชั่น เช่น animation managers, producers, programmers

และคุณ ต้องมีสตูดิโอที่อยู่ใกล้ชายหาดด้วย….อันนี้ผมขอร้องเลยครับ

Thai Animator : อะไรเป็นคติประจำใจของคุณมาร์คครับ

Mark : คนไทยคนหนึ่งเคยบอกผมได้ว่าสิ่งสำคัญที่สุด คือการเรียนรู้ ผมคิดว่ามันดีที่สุดแล้วครับ…จงเรียนรู้ต่อไป

Thai Animator : คุณมาร์คอยากเห็นวงการแอนิเมชั่นเติบโตไปอย่างไรและคุณมาร์คอยากมีส่วนร่วม ทำอะไรให้กับวงการอีกครับ

Mark : ผมอยากให้ซอฟแวร์ของผม ทำให้แอนิเมเตอร์มีอิสระในการทำงานมากขึ้น โดยที่พวกเค้าอาจจะไม่ต้องจ้างทีมโปรแกรมเมอร์อีกต่อไปแล้ว ผมอยากเห็นความหลากหลายของเรื่องราวที่มันจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ จากผู้คนที่สามารถถ่ายทอดเรื่องราวออกมาได้มากขึ้น และในส่วนตัวของผมมากๆเลย ก็คือ ผมอยากทำงานที่สามารถสื่อสารไปกับคนที่เชื่อในอำนาจแห่งความงามของธรรมชาติ และเห็นว่าชีวิตทุกชีวิต ล้วนแล้วแต่มีคุณค่าแก่การปกป้องดูแลทั้งนั้น

Thai Animator : คุณมาร์คอยากจะบอกอะไรกับแอนิเมเตอร์รุ่นใหม่ๆบ้างครับ

Mark : พยายามมั่งมุ่นทำให้ดีที่สุดและอย่ายอมแพ้ (และมีความสุขที่ได้ทำมันด้วยครับ)

Thai Animator : คุณมาร์คอยากให้เวบเรามีอะไรเพิ่มเติมมากกว่านี้มั้ยครับ

Mark : ผมอยากให้มีข้อมูลของบริษัทผมมากกว่านี้ …ผมล้อเล่นนะครับ ผมคิดว่าคุณกำลังทำได้ดีในการสร้างสังคมออนไลน์แก่พวกแอนิเมเตอร์ ผมอยากเห็นบรรดาแอนิเมเตอร์รวมตัวกัน และช่วยเหลือซึ่งกันและกันครับ หลายๆอย่างในวงการนี้ ถูกสร้างโดยคนที่ไม่ได้มีใจรักงานศิลปะอย่างแท้จริง ผมหวังว่าเวบไซต์ของคุณจะสามารถกลายเป็นศูนย์กลางของแอนิเมชั่นยุคใหม่ใน เมืองไทยในที่สุด ขอบคุณที่ทำเวบนี้ขึ้นมาครับ

ขอบคุณ คุณมาร์คมากๆ ครับ ทางเราหวังเป็นอย่างยิ่งว่าบทสัมภาษณ์นี้จะเป็นประโยชน์แก่คนที่ประกอบอาชีพ แอนิเมเตอร์ในไทยต่อไปครับ

สุดท้ายขอขอบคุณ http://www.thaianimator.com ที่เคยได้สร้างสรรค์เว็บที่เกียวกับแอนิเมชั่นดีๆ ถ้าใครพอมีข้อมูลเกี่ยวกับผู้จัดทำเว็บ http://www.thaianimator.com รบกวน Comment ให้ข้อมูลเพิ่มเติมด้วยนะครับ

บทสัมภาษณ์ใหม่ล่าสุดของแอนิเมเตอร์จากสตูดิโอใหญ่ยักษ์ ที่ใครๆ ได้ยินชื่อก็คงหูผึ่งกันเป็นแถวๆ Mark Oftedal ที่เคยร่วมงานกับ PIXAR มาในเรื่อง Toy Story

Thai Animator :สวัสดีครับคุณมาร์ค ทางเว็บเรารู้สึกเป็นเกียรติ และ ตื่นเต้น เป็นอย่างมากที่ได้สัมภาษณ์ครับ มี อะไรหลายอย่างมากที่เราอยากจะถามคุณมาร์ค เราจะพยายามถามคำถามให้น่าสนใจและตรงประเด็นให้มากที่สุดนะครับ

คุณมาร์คเคยได้ร่วมงานกับ PIXAR ในฐานะ 3D Animator มาก่อน ซึ่ง PIXAR เป็นบริษัทที่คนไทยหลายๆคน ใฝ่ฝันอยากจะเข้าไปร่วมงาน และนอกจากนี้ PIXAR ยังมีชื่อเสียงเป็นอย่างมาก จากภาพยนตร์แอนิเมชั่น 3มิติเรื่อง ทอยสตอรี่ ที่เป็น แรงบันดาลใจ ทำให้เราหลายๆคน มีความฝันว่า อยากที่จะเป็นแอนิเมเตอร์ขึ้นมาอีกด้วย เราอยากให้คุณมาร์คแนะนำ ตัวกันสักนิดครับ

Mark : ผม ทำงานเป็นแอนิเมเตอร์ให้กับ PIXAR มา ตั้งแต่ปี 1993 จนหมดปี 1999 และได้ออกมา เพื่อเปิดโลกทัศน์ของตัวเอง ผมมาเมืองไทยครั้งแรกในปี 2000 และอีกครั้งในปี 2001 เพื่อทำงานกับคุณ Tod Polson ใน ภาพยนตร์แอนิเมชั่นขนาดสั้นเรื่อง The Pumpkin of Nyefar ผมหลงรักการใช้ชีวิตแบบไทย และอยู่ที่นี่มาตั้งแต่ นั้นเป็นต้นมาครับ

Thai Animator : คุณมาร์ค ได้มาทำงานเป็นแอนิเมเตอร์ได้อย่างไรครับ?

Mark : ผมได้ เข้ามาทำงานแอนิเมชั่นโดยบังเอิญ จาก การที่ผมชอบวาดภาพ และด้วยความที่ผมชอบการ วาดนี่เอง ผมจึงอยากไปเรียนในมหาวิทยาลัยที่จะ สอนเรื่องการวาดให้ผม และผมก็ได้ยินมา ว่าที่ California Institute of Arts เปิดสอนด้าน Character Animation ที่เน้นเรื่องการวาดรูปเป็นหลัก

แต่ผมก็ได้เรียน รู้ต่อมา ว่าแอนิเมชั่นไม่ใช่แค่การวาดภาพอย่างเดียวเท่านั้น แต่มันคือการเคลื่อนที่ลายเส้นของเรา ไปสู่พื้นที่ว่าง เพื่อให้เกิดการเคลื่อนไหวที่ต่อเนื่อง โดยคำนึงถึงความสม่ำเสมอของน้ำหนักการเคลื่อนที่ และองค์ประกอบ ต่างๆไม่ให้เสียรูปร่างหรือผิดส่วนไป ซึ่งนอกจากนี้เรายังต้องคิดด้วยว่าการเคลื่อนไหวนั้นๆ จะใช้เวลานานเท่าไหร่ และจะทำให้ คนดูรู้สึกสนุกไปกับมันได้ยังไงอีกด้วย  และอีกอย่างที่ สำคัญที่สุดเลยครับ คือ มันยาก… ผมเลยนึกตัดสินใจอยากเลิกเรียนแอนิเมชั่น และไปเรียนที่โรงเรียนด้าน Illustration แทน แต่แล้ว ผมก็เปลี่ยนใจอีกครั้ง เมื่อผมทำ Short Film เรื่องแรกของผมเสร็จ… เมื่อผมเริ่มควบคุมพื้นฐานได้และเริ่มเข้าใจงานแอนิเมชั่นแล้ว ผมก็เลยจุดติดครับ..

Thai Animator : แอนิเมชั่นเรื่องโปรดของคุณมาร์คคือเรื่องอะไรครับ?

Mark : ผม ชอบทุกอย่างที่คุณมิยาซากิทำครับ

Thai Animator : แอนิเมเตอร์คนที่ชื่นชอบล่ะครับ?

Mark : Pete Doctor ครับ คุณ Pete เป็น animation supervisor ของผมที่ Pixar และเป็นคนกำกับเรื่อง “Monsters” เค้าเป็นคนที่สามารถสร้างความพิเศษผ่านงานแอนิเมชั่นได้เหมือนคุณมิยาซากิ เลยครับ  ซึ่งเรื่อง “Monsters” นี่ก็เป็นงานที่ดี แต่ผมคิดว่าคุณ Pete ยังมีความสามารถที่จะสร้างสรรค์อะไรๆ ได้อีกเยอะ ที่โลกยังไม่เห็นครับ

Thai Animator : ผลงานที่ผ่านมาของคุณมาร์คมีอะไรบ้างครับ?

Thai Animator : อะไรทำให้คุณมาร์ค มาลองทำงานภาพยนตร์แอนิเมชั่น 3D ครับ?

Mark : ในปี 1993 ผมได้เรียนแอนิเมชั่นมาจนจบปีที่ 3 และผมเองไม่อยากเรียนต่อเป็นปีที่4แล้ว เพราะในตอนนั้นผมไม่ชอบงานหนัง 2D และงานทีวี ที่มีอยู่เลย แต่เมื่อผู้กำกับจาก Pixar ได้มาที่โรงเรียนแอนิเมชั่นที่ผมเรียนอยู่ และได้ให้ผมดู CG tests ( งานในขั้นตอนการทดสอบ – admin ) ของการ์ตูนเรื่อง Toy Story ผมเห็นว่ามันน่าทึ่งมาก! ผมนึกไม่ออกเลยว่าเค้าทำมันได้ยังไง แต่ผมก็อยากเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของการทำมัน

Thai Animator : สิ่งที่คุณมาร์คกังวลที่สุด เมื่อได้เข้ามาทำงาน3D คืออะไรครับ?

Mark : ผมกังวลว่าผมจะคิดถึงการวาดภาพ ซึ่งผมก็คิดถึงมันจริงๆ แต่ต่อๆ มาผมก็ได้ติดใจการทำให้การเคลื่อนไหวบนคอมพิวเตอร์แทน ผมคิดว่ามันเหมือนเวทมนตร์เลย ที่พอคุณทำงานเสร็จคุณก็ได้เห็นสิ่งที่คุณทำบนจอได้ทันที

Thai Animator : ความแตกต่างระหว่างงาน 2D กับ 3D ในความคิดของคุณมาร์คคืออะไร และคุณมาร์คชอบทำงานแบบไหนมากกว่ากันครับ

Mark : ผมว่ามันยากทั้งคู่ ผมชอบที่จะวาดภาพร่างการเคลื่อนไหวของแอนิเมชั่นใน2D แต่ผมไม่ชอบการ Clean up (ขั้นตอนการตัดเส้นหลังการทำ In Between – admin) ซึ่งจะกลับกันในงาน 3D ที่ผมชอบการ Clean up ใน3D แต่ไม่ชอบขั้นตอนการร่างเท่าไหร่ (คิดว่าน่าจะหมายถึงการ Block – admin)  ผมคิดว่าทั้งสองประเภท ต่างก็มีจุดแข็ง และจุดอ่อน เหมือนกัน ทั้งในขั้นตอนการทำ ไปจนถึงผลงานที่ออกมา

งาน 3D มักจะดูแข็งทื่อ และเหมือนพลาสติก มากกว่า ดังนั้น ผมเลยชอบภาพงานภาพแบบ2Dมากกว่า แต่ก็นั่นแหละครับ เรื่อง Ratatouille มันได้ทำให้เราเห็นว่า มันเป็นงาน3D ที่ดูดีกว่างานที่ผ่านๆมาทั้งหมดเลย ซึ่งมันทำให้ผมคิดว่า เราได้เข้ามาใกล้จุดที่เทคโลยีถูกทำให้ดีพอ ที่จะทำให้ organic characters (ตัวละครที่มีชีวิตในโลกแห่งความเป็นจริง เช่น คน สัตว์ ฯลฯ – admin) ดูไม่เก้งก้างในงานภาพยนตร์อีกต่อไปแล้ว แต่ผมก็ยังชอบงานของคุณมิยาซากิ มากกว่างาน3D ทั้งหมดอยู่ดีครับ

Thai Animator : หลังจากที่ “Toy Story” ประสบความสำเร็จ ก็ได้สร้างความเปลี่ยนแปลงไปทั่ววงการ Animation โดยที่มันเป็น 3D Animated Featured Film เรื่องแรกของโลก

คุณมาร์ครู้สึกยังไงที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของปรากฎการณ์นี้ และในขั้นตอนระหว่างการทำมีอะไรที่เป็นอุปสรรคบ้าง เราอยากให้คุณมาร์คแชร์กับเรา ว่าที่สตูดิโอ PIXAR มีทัศนคติในการทำงานอย่างไร ที่ช่วยทำให้กระตุ้นและจูงใจพนักงานไว้ได้ จนประสบความสำเร็จออกมาได้อย่างที่เห็น

Mark : ผมคิดว่าผมโชคดีมากที่ได้เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของมัน Pixar ไม่ได้พิเศษแค่ว่า มันทำภาพยนตร์แอนิเมชั่น3D ออกมาก่อนใคร แต่มันพิเศษ เพราะมันถูกบริหารโดยศิลปิน ซึ่งคุณ John Lasseter เป็นคนทำให้ Pixar เป็นอย่างที่เห็น เค้าเคย กำกับ short films ที่กระตุ้นให้เกิดการผสมผสานของเทคโนโลยีรวมเข้ากับศาสตร์และศิลป์ของ CG ในช่วงต้นๆยุค 90 และได้มากำกับ Toy Story

Studios ทำหนังส่วนใหญ่ ไม่ได้ถูกบริหารและควบคุมโดยศิลปิน ดังนั้นการตัดสินใจสำคัญๆ จึงไม่ได้ถูกทำโดยคนทำหนัง ซึ่งบางครั้งผลมันก็ออกมาดี แต่หลายครั้งผลก็ออกมาขาดชีวิตชีวาและเป็นผลงานที่คนทำงานนั้นๆ ไม่ได้ชอบมันจริงๆ

สำหรับเรื่อง Toy Story คุณ John มีความมุ่งมั่นตั้งใจอย่างแรงกล้า ทั้งในเรื่องเนื้อหาและ art ของมันตรงนี้มันทำให้คุณอยากที่จะทำให้ดีที่สุดเพียงเพื่อให้คุณ John มีความสุข  ดังนั้นมัน ไม่มีปัญหาในการทำให้พนักงานตื่นตัวอยู่เสมอเลย เพราะพวกเราต่างก็รู้ดีว่าเรากำลังสร้างสรรค์อะไรที่พิเศษๆ อยู่

รอติดตามต่อในตอนที่ 2
ขอขอบคุณ http://www.thaianimator.com ที่เคยได้สร้างสรรค์เว็บที่เกียวกับแอนิเมชั่นดีๆ ถ้าใครพอมีข้อมูลเกี่ยวกับผู้จัดทำเว็บ http://www.thaianimator.com รบกวน Comment ให้ข้อมูลเพิ่มเติมด้วยนะครับ

แอนิเมชันสั้นน่ารัก และ น่าลุ้นไปกับการขับรถออกจากซอง สีและภาพสวยงามมาก แต่ที่ชอบที่สุดคือการเก็บลายละเอียดภายในงาน

เรื่องนี้ทำโดย http://www.yumyumlondon.com

ขอบคุณ คุณ GuGGGar ที่แนะนำเรื่องนี้มาครับ

ถ้าใครมีงานที่คิดว่าเป็นแรงบรรดาลใจ ดูแล้วเกิดไฟพลุ่งพล่าน กินไม่ได้นอนไม่หลับ เห็นแล้วอยากสร้างสรรค์ผลงานดีๆ
แนะนำมาได้ที่ How to shere your content หรือ E-mail มาได้ที่ www.ani.in.th@gmail.com ครับ

ในตัวของหนังนั้นได้ทำการผสมผสานความเป็น 2 มิติ และ 3 มิติได้อย่างลงตัวซึ่งกำกับโดย Pete Candeland  แอนิเมทโดย Robert Valley ภาพประกอบฉากหลังโดย Alberto Mielgo CG Character Design โดย Ree Treweek (หนึ่งในสมาชิก Shy the Sun ที่เคยกล่าวใน The Tale of How )

Intro Cinematic The Beatles Rock Band

Outro Cinematic The Beatles Rock Band

เบื้องหลังเล็กๆ น้อยๆ

ภาพวาดในฉากต่างๆ โดย Alberto Mielgo

สัมภาษณ์เบื่องหลังการทำงาน

แต่สำหรับเรื่องนี้ Tangled เรื่องใหม่ของ Disney งานทางด้านภาพดูแล้วน่าจะสวยที่สุดในหนัง 3มิติ ที่เคยเห็นมาของ Disney (ไม่นับรวม 2 มิติ และ Pixar) ส่วนในด้านของเนื้อเรื่อง เข้าทางถนัดของ Walt Disney นำเสนอในเรื่องของ ราพันเซลเจ้าหญิงผมยาว ที่เป็นเทพนิยายจากเยอรมันชื่อดัง และเชื่อว่าหลายๆ คนน่าจะชื่นชอบในเสหน์แอนิเมชั่นเจ้าหญิงของ Disney

ตัวอย่างหนังของ Tangled

แรงบัลดาลใจ

The Swing by Jean-Honoré Fragonard

งานด้านภาพของ Tangled ได้แรงบัลดาลใจจาก ภาพวาดที่ชื่อว่า “The Swing” ในศตวรรษที่ 18  ยุคศิลปะรอกโกโก้ (Rococo) และภาพนี้เป็นแรงบัลดาลใจของผู้เขียนอีกเช่นเคย

มีเกล็ดเล็กน้อยเกียวกับภาพนี้ ด้วยความหมายของภาพที่สื่อออกมาเกียวกับเรื่องความไร้เดียงสา ความไคร่ และเรื่องเพศ ซึ่งในภาพ จะมีชายที่อยู่ในเงามืดซึ่งนับเป็นสามีของหญิงสาวในรูป กำลังแกว่งชิงช้า และมีชายอีกคนที่ซ้อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ กำลังจ้องมองของลับ โดยหญิงสาวผู้ไร้เดียงสาได้หลงสนุกอยู่กับการแกว่งชิงช้า  รองเท้าที่หลุดลอยเปรียบเสมือนความบริสุทธิ์ที่หลุดลอยไปเช่นกัน

เบื้องหลังก่อนจะมาเป็น Tangled

วิดีโอแสดงภาพ Concept Art ซึ่งได้ถูกสร้างขึ้นก่อนปี 2005

ซึ่งก่อนหน้านี้ ในตัวของชื่อและโลโก ก็ได้ถูกเปลียนอยู่หลายครั้งจนได้ชื่อ Tangled

วิดีโอเบื่องหลังการทำงานด้าน Concept Art

โปสเตอร์ที่ใช้ในประเทศฝรังเศษ

วิดีโอรีวิวเกียวกับเรื่องราวและตัวละครของ Tangled

เพิ่มเติม : Tangled ใช้ viral ad ล้อเลียน “double rainbow” เพื่อการโปรโมท

Viral ad หรือ Viral video จะเป็นวิดีโอที่อยู่บนอินเตอร์เน็ต ที่มีการพูดถึงแล้วแพร่จะจายเหมือนไวรัส นักการตลาดหัวใสมักใช้การโปรโมทด้วยวิธีการนี้ Tangled ก็เหมือนกันแต่ที่ฮาคือ เป็นการทำโฆษณา แซ็ววิดีโอตัวนึงบน Youtube ที่ชื่อว่า “double rainbow” ซึ่งมีคนชมกว่า 15 ล้านคนทั่วโลก จนขั้นมีคนแต่งเพลงให้ ทำคลิปล้อเลียน Pokemon เอาไปทำการ์ดเกม

ในวิดีโอต้นฉบับ เป็นชายคนนึงที่ เจอรุ้ง 2 อันซ้อนกัน แล้วส่งเสียงเหมือนกันได้ถึงจุดสุดยอดของชีวิต ดูรายระเอียดเพิ่มเติมของ double rainbow ได้ที่นี่

โฆษาณา Tangled ที่ล้อเลียน “double rainbow”

อ้างอิง : cartoonbrew

เรื่องราวเกียวกับ ครอบครัวที่ใช้ชีวิตจำเจและน่าเบื่อ แต่ทุกอย่างก็เปลียนไปหลังจากที่ได้เจอเหตุการณ์สัตว์ประหลาดบุกบ้าน แต่มันไม่ได้หยุดแค่บ้านนี้เขาแน่นอน